Polska depresja na brytyjskiej ziemi

Z pamiętnika singielki.

fot. archiwum autora

Kolega - Anglik zaprosił mnie na imprezę do Londynu (znowu do tego Londynu trzeba jechać!) na wręczanie nagród za kino offowe. Pojechałam. Tam to dopiero kino było! Wszyscy poprzebierani jakoś tak dziwnie. Skąd oni te ciuchy biorą! U nas to nawet w lumpeksie takich ubrań nie znajdziesz. No nic - pomyślałam. - Dostosować się trzeba. Chcesz być wroną to kracz jak one.

Murzyn ze stacji.

Codziennie go widzę na stacji, jak rano do pracy jadę. Bydle takie, że ten z "Zielonej Mili" to mi się od razu przypomina. Jakiś taki nienaturalnie wielki, no olbrzym jakiś! "Ten to siłę w lędźwiach ma" myślę sobie, aż mi ciarki po plecach przeszły.

Zapytałam go kiedyś o drogę, bo się nad morze wybierałam. Zajęty był chwilkę, bo innym zagubionym tłumaczył. Czekam. Czekam. Czas do pociągu wsiadać, więc wsiadam, a on mi do wagonu wskakuje nogą drzwi blokuje i zaczyna tłumaczyć. Tu a tu przesiadka, a ludzie się patrzą, o tej a o tamtej, a ludzie się denerwują, z tego peronu a z tego, a ludzie się? I wysiadł. Machnął tym lizakiem i pociąg odjechał. Już się martwić zaczęłam, że ze mną nad to morze pojedzie.

Czyli jak to się w UK pracuje...

Współczesne biura matrymonialne.

_{Samotność / fot. Archiwum Autora}